It is currently Sat Sep 21, 2019 7:38 pm

All times are UTC




Post new topic Reply to topic  [ 1 post ] 
Author Message
 Post subject: Een triest bericht
PostPosted: Wed Feb 06, 2008 4:27 pm 
Offline
Obduction Backer

Joined: Sat Jul 22, 2006 8:55 pm
Posts: 107
Location: Ternaard, the Netherlands
Een triest bericht.

Twee dagen geleden ging ik voor mijn dagelijkse bezoek naar mijn allerliefste vriend en zo als gewoonlijk hadden we een gezellige dag.
Toen opeens kreeg hij een bericht van de dokters....mijn vriend is ernstig ziek en heeft nog maar 60 dagen te leven.

We keken elkaar aan helemaal in shock......Waarom....
Mijn ogen vulden zich met tranen en ik wist niks te zeggen, dus zaten we daar alleen maar, stil, met de tranen over de wangen.

toen kwam de flashback....

De dag dat mijn vriend is geboren was het stil, er waren niet veel mensen die van zijn bestaan af wisten en zijn familie en vrienden hielden dat eerst ook zo.

Maar het was een prachtig kind, gekoesterd en geliefd, dus toonden ze het aan de wereld en iedereen riep: OOh en AAh en aanbaden het kind.

Maar zoals in elke relatie, heeft iedereen zijn eigen leven en konden en wilden niet 24 uur per dag bij mijn vriend zijn en met hem spelen.

Soms was zijn huis helemaal vol, vol met lachende en gelukkige mensen, maar soms was het rustig en was mijn vriend alleen.

Hij werd bleek en op sommige dagen was hij erg stil, dus brachten zijn ouders hem naar de dokter.
De diagnose was......een sociale ziekte....mijn vriend kon niet zonder mensen om hem heen.

Dus al zijn vrienden en familie kwamen zo veel zij konden en zij vroegen ook weer hun vrienden om te komen, want mijn vriend houdt van alle mensen,ongeacht waar ze wonen of wie ze zijn.

In het begin kwamen ze in grote getale en mijn vriend leefde weer op, lachtte weer en zijn hart was weer vervuld van blijdschap.

Hij maakte weer plannen op lange termijn en wij hoorden daar allemaal bij.

Maar na een poos werd het opnieuw stil in zijn huis, soms kwamen er nog mensen, soms met veel en soms alleen een paar die het hoofd om de deur staken om te vragen of hij zich goed voelde en dan weer weggingen.

Het viel me op dat mijn vriend weer bleek werd, maar ik wou er niet aan denken, ik dacht dat het weer over zou gaan als de mensen weer zouden komen.

Nu zitten we hier.....mijn ogen nog steeds gevuld met tranen, zijn handen vasthoudend.

We weten dat er geen hoop meer is voor leven, maar we zullen bij elkaar blijven tot de laatste seconde hier....

Mijn lieve, lieve vriend URU, Ik wil gewoon nog geen afscheid nemen......


(originele tekst is Very sad news, onder General Discussions)

_________________
KI 1914275 (SkydiverAlty)
Second Life: Alty Saphir


Top
 Profile  
Reply with quote  
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 1 post ] 

All times are UTC


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron